رویاهای واقعی
وبلاگي برای زندگي دوستان.. .همیشه امیدوار باشید.
سلام بر دوستان.امیدوارم خوب و خوش باشید... . امیدوارم سال جدید خوبی را شروع کنید... . از دعا هم لطفا فراموش نشود. "سال نو پیشاپیش مبارک" در آستان نگاهت که می ایستم کفش های کلافه مرا گم می کنند *
ای آشنا، دستم بگیر، پلک بر زمین افتاده است ای دلربا، ای مهلقا، سر بر زمین افتاده است دلدادهام، در شبنم چشم سیاهت ماندهام ای نازنین حالم ببین، یار بر زمین افتاده است ویرانهام، در حیرت از افسون تو واماندهام ای دلگشا چشمم تهی است، اشک بر زمین افتاده است آوارهام، در حسرتِ آغوش تو جاماندهام ای مهجبین راهم ببر، طفل بر زمین افتاده است گمگشتهام، در خواب شب از کاروان پسماندهام ای ساربان آهسته رو، اسب بر زمین افتاده است افتادهام، در سردی چاه زمانه ماندهام ای سرو ناز رحمی بکن، برگ بر زمین افتاده است سرگشتهام، در نیمه راه بازماندهام ای ساقیا آبم بده، مَشک بر زمین افتاده است ای آشنا دستم بگیر دل بر زمین افتاده است ای دلربا، ای مهلقا، شعر بر زمین افتاده است. دل- باغچة گل و چمن، صحنة هنرنمایی بلبلان و پرندههای الوان و محل بازی و شور و جوشش پروانههاست- که اگر تاریک شود، گلها پژمرده و چمنها زرد و بیروح میشوند، و مرغان و پروانهها میمیرند.
احساس تنهایی و افسردگی دل، از تاریکی آنست، غیر از زیبایی و پاکی- به دل راه یابد، تاریک میشود و مرغان چمن، میل چمن نمیکنند، همدم گل نمیشوند، یاد سمن نمیکنند. برای رهایی و خلاصی از تاریکی؛ نور امید و آزادی بر دل افکنیم، و دل را با رایحة آزادگی روشن کنیم تا مطرب عشق به ساز و نوا بپردازد و بساط نور و شور و نشاط و فرحبخشی سلولهای تاریک و حزنانگیز دل را فراهم کند.
چه دردناک .. دیگر برای رفتن به جایی، قبلش می پرسیم چه کسانی می آیند و اگر تو باشی، من نیستم و من باشم، تو نیستی غریبه که می جوئید اسرار درون عاشقان را بی صدا و پاورچین گشود درب کلبه ی خلوت دل را بی زنگ و بی پروا و فریب کارانه حریم عشق را شکافت ربود صندوقچه ی مهر و وفا و برد یک مشت خاک زرین کلبه را بی آنکه کند ذره ای شرم و حیا گریخت با پای برهنه و دستانی هرز در تاریکی و گمراهی محو شد غافل از آنکه قفل صندوقچه گشودنی نیست و تنها ماندگار صاحب کلبه است و بس در میان ابر در غلیظی مه سوار بر قوی سپید زیباست آنگاه که تاجی از گل میخک و بابونه را بر سر یار می نهی آنگاه که بابونه عطرآگین میکند آسمان مه گرفته ی البرز را و قوی سپید همرنگ میشود با ابری آسمان عشق فریاد میزند در سراسر گیتی چون پژواک می پیچد در گوش آدمیان فریاد بودن ، نفس کشیدن از برای عشق از برای تو
آتش از برق نگاهت ریختی بر جان من خواستی تا درمیان شعله ها آبم کنی رفتی از پیشم که دور از چشم خود تا نیمه شب با نوای لای لای گریه ها خوابم کنی مگه تو هنوزم گریه میکنی؟
گوش کردن را یادبگیر فرصتها گاه با صدای بسیار اهسته در می زنند.
می روی در خود شکستنم را نمی بینی چرا؟؟؟ در هجوم بی کسی ها بی تو تنها ماندم و تنها شدم در سکوت نیمه شب اشک هایم را نمی بینی چرا؟؟؟ در شب سرا سفر غصه هایم را نمی بینی چرا؟؟؟؟ ساده بودی٫ساده رفتی بی حضورت خالی از خالی شدم بوی غربت می دهی ٫سردی سرد صدایم را نمی بینی چرا؟؟؟ افسانه ای وجود دارد درباره پرنده ای که تنها یک بار در زندگیش نسیم خوش بهاری، آوای زیبای پرندگان، نم نم دلچسب باران آرام آرام در حال رفتن به سمت ایستگاه اتوبوس است. ناگاه او رامی یبند . دارد با شتاب به سمت اتوبوس میرود. قدمهایش راتندتر می کند.... سریعتر............. میدود................. نفسش به شماره افتاده است......... بارش باران شدت گرفته است.......... به بیست قدمی ایستگاه که میرسد، اتوبوس حرکت می کند. برجای مانده: نفس زنان..... اشک ریزان............ خیس باران....................... افسوس... کاش فقط اندکی ........................................... میتونی باز هم مثل همیشه سکوت کنی و.... اون لبخند ملایم همیشگی روی لبات بشینه و..... از دور توی چشمهام خیره بشی................. و...... باتردید نگام کنی............................................................ اما این بو فراموش شدنی نیست................. تو میتوانی باور نکنی...............
.......................................................... ................................................. ....................
آمدی با آمدنت رویای خوشی ها قدم بر قلب به ستوه آمده از غصه ام نهاد بر شانه های خسته از جور جفا دست پر مهرت را نهادی و از فرو رفتن در باتلاق تلخ تنهایی نجاتم دادی.من آواره ی کوچه های بی کسی در به در دنبال منزلگاه محبت بودم تا کسی آب محبت در دستانم بنهد.تو اب که هیچ کلید پادشاهی خانه ی قلب را بر روی طاقچه ی چشمانم جا گذاشتی. من لحظه لحظه زندگانیم پر شود از بودن تو بوی نرگس می داد اوج محبت گاه تو اسیر دیدگان پر مهرت شدم اسیری که خود را حبس ابد کرد در آسمان وسیع بینایی تو.دستانت را بر دستانم بگذار که محبت ها با تو معنا می شود دل خود را فرش خواهم کرد برای ورود با شکوهت بر دل غمگینم جای تورا نخواهد گرفت کسی در قلبم که من در اوج تمنا تو را می خواهم آرزو مند روزی هستم که نوازش بکند دستانم ریسمان این عشق ناتمام را دوستارت خواهم ماند دوستدارم بمان .
ای آشنا، دستم بگیر، پلک بر زمین افتاده است ای دلربا، ای مهلقا، سر بر زمین افتاده است دلدادهام، در شبنم چشم سیاهت ماندهام ای نازنین حالم ببین، یار بر زمین افتاده است ویرانهام، در حیرت از افسون تو واماندهام ای دلگشا چشمم تهی است، اشک بر زمین افتاده است آوارهام، در حسرتِ آغوش تو جاماندهام ای مهجبین راهم ببر، طفل بر زمین افتاده است گمگشتهام، در خواب شب از کاروان پسماندهام ای ساربان آهسته رو، اسب بر زمین افتاده است افتادهام، در سردی چاه زمانه ماندهام ای سرو ناز رحمی بکن، برگ بر زمین افتاده است سرگشتهام، در نیمه راه بازماندهام ای ساقیا آبم بده، مَشک بر زمین افتاده است ای آشنا دستم بگیر دل بر زمین افتاده است ای دلربا، ای مهلقا، شعر بر زمین افتاده است.
مقاوم تر شده و موفقیت بیشتری حاصل می کنند. اینها کسانی هستند که قدر تمامی دست آوردها را دانسته، آنها را به راحتی ازدست نمی دهند. پس هیچگاه از زمین خوردن نهراسید، چراکه لازمة موفقیت و برنده شدن است. کسانی که بدون تحمل سختی یا زمین خوردن به موفقیت می رسند، خیلی زود همه چیز را از دست می دهند. یعنی، موفقیتی پایدار است که از تحمل سختی یا زمین خوردن حاصل شده باشد.
عاشق که در سرای فقر(بی نیازی) و عشق یار به انتظار یار می نشیند، از تجلیات و تمنیات دنیا رها می شود؛ یعنی: می سوزد و می بازد تا یار رخ بنماید و راز از پرده برون افتد و دل محرم شود و آن چه نادیدنی بود، نمایان شود و چون بر اسرار آگاهی یابد، از زر و سیم و ماهرو و هوس می گذرد و یکپارچه خود را در اختیار خورشید قرار می دهد تا از گرمای وجودش، گرم شود، ذوب شود، هر آن چه یار خواهد شود؛ و به امید بودنِ همیشگی در کنار معشوق، هر چه در تن و در سر دارد، می درد و می زداید تا ذره شود، هیچ شود، تهی شود، پوچ شود، فنا شود تا به توفیق بقا- در کنار یار دست پیدا کند در خورشید ممزوج شود نور شود شور شود با عشق یکی شود با روح ابدیت یکی شود و زندگی جاودانه همراه با آرامش پیدا کند. کاش میشد هیچ کس تنها نبود
من اینجا بس دلم تنگ است وهر سازی که می بینم بد آهنگ است بیا ره توشه برداریم قدم در راه بی برگشت بگذاریم ببینیم آسمان هرکجا آیا همین رنگ است من اینجا از نوازش نیز چون آزار ترسانم ز سیلی زن، ز سیلی خور وزین تصویر بر دیوار ترسانم .... بیا ای خسته خاطر دوست ! ای مانند من دلکنده و غمگین! من اینجا بس دلم تنگ است بیا ره توشه برداریم قدم در راه بی فرجام بگذاریم..... مهدی اخوان ثالث
سایهی یه حادثه اما هموحشت من گوش بده اگه بیصدام و تن خسته دارم جون میکنم تن به سایه نمیدم، من پر از روشنیام خورشید بزرگ قلب سرخ من تو هم با من نبودی مثل من با من وحتی مثل تن با من تو هم با من نبودی آنکه می پنداشتم باید هوا باشد و یا حتی گمان می کردم این تو باید از خیل خبرچینان جدا باشد تو هم با من نبودی تو هم با من نبودی تو هم از ما نبودی آنکه ذات درد را باید صدا باشد ویا با من چنان هم سفره شب باید از جنس منو، عشقو، خدا باشد تو هم از ما نبودی تو هم مومن نبودی بر گلیم ما وحتی در حریم ما هه!!! ساده دل بودم که می پنداشتم دستان نا اهل تو باید مثل هر عاشق رها باشد تو هم از ما نبودی تو هم با من نبودی یار ای آوار ای سیل مصیبت بار...
منو آرام نوازش کن که اینکار............. شاید این آخرین باره که این احساس زیبا هست منو حالا نوازش کن همین حالا که تب کردم اگه لمسم کنی شاید به دنیای تو برگردم هنوزم میشه عاشق بود تو باشی کار سختی نیست بدون مرز با من باش اگر چه دیگه وقتی نیست نبینم این دم آخر تو چشمات غصه میشینه همه اشکاتو می بوسم می دونم قسمتم اینه تو از چشمای من خوندی که از این زندگی خستم کنارت اونقدر آرومم که از مرگ هم نمی ترسم تنم سرده ولی انگار تو دستای تو آتیشه خودت پلاکامو می بندی و این قصه تموم میشه
فرورفتن در اعماق اندیشه ها در دورترین جایی که انسان نتواند خلوت تنهایی مرا بهم زند در امن ترین جایی که زمین و طبیعت زیباترین ساز ها را می نوازد تو هستی و زیبا ترین نت ها که در عالم خیال به پرواز در می آیند آنجاست که در بهترین حالت صدای دلنشین تو شنیده می شود در نگاه سرد بی روح جلاد چه بی صدا در حلقه های طناب دار در میان پیچ و تاب ضربان تیز کوبنده شلاق های باد تمام احساس درد تو را در هوا رقص تو را به تما شا نشسته است
باران (ط / ن ) مافیا های دنیا چنان نقش ها شون تمیز بازی می کنندو قیافه های مظلومانه و بی گناه به خود مگیرنند که انگاری در این دنیا نشسته اند منو تو را نگاه می کنند واشک می ریزنند به حال شرایط و وضعیتی که خود با عث و بوجود آورنده آنهاست در این دنیا که شما همه چیز را قشنگ می بینی خلیی چیز ها پنهان است و برای خیلی ها که بی صدا میمیرنند و خیلی چیز ها به سختی دیده میشودو نباید کسی از کار آنها با خبر یا سر در بیاورد ما فیای این دنیا اولین کاری که می کنند به تمام سیستم و قوانین کشورها آشنایی پیدا می کنندتا بتوانند در موقع گرفتاری راه خلاصی د اشته باشندهزاران انسان بی گناه اگر در چنگال این دیو صفت ها گرفتار بشوند کسی از سر نوشت آنها با خبر نمی شودو این شعر بالا را برای انسان بی گناه و گرفتار شده نوشتم آینه میگه تو همونی که یه روز میخواستی خورشیدو با دست بگیری ولی امروز شهر شب خونت شده غریبی صدا تو قلبت میمیری میشکنم آینه رو تا دوباره نخواد از گذشته ها حرف بزنه آینه میشکنه هزار تیکه میشه اما باز تو هر تیکه اش عکس منه عکسا با دهن کجی بهم میگن چشم امید و ببر از آسمون روزا با هم دیگه فرقی ندارن بوی کهنگی میدن تمومشون
خونه بود و کوچه بود،محله بود گندم و مزرعه بود و گله بود خونه بود سقفش اگرچه چکه می کرد خواب رو پشت بومش معرکه می کرد دلی بود که غصه رو حوصله می کرد سفره بود،مادری بود، دو رکعت شکر سحرگاه در می زد مهمون ناخونده هرازگاه خونه بود، پنجره بود، دختری اونور دیوار شکل یک لبخنده معصوم ،پشت چادر حین دیدار از پی نون همه بودن اما نه به قیمت خون پشت دستو می سوزوندن اما سنگسار نمی شد تنها تو میدون اون روزا آخر دی ماه مکتبو می شد بهم ریخت پاورقی های تندو گاهی از ترانه آویخت گرچه نم داشت کف خونه برام اما بهترین بود جای دنج کودکی هام گرچه حقم بیش ازین بود گوشه ی حیاط خونه سایه تو اومد و رفت بود بیرون خونه هیاهو زیر خاکش پر نفت بود خونمون رو آب حوضش شبا عکس ماه می افتاد خونه اندوه عظیمو زیر سقفش راه نمی داد توی باغ پشت خونه پره نارنج رسیده توی طرح آسمونش پره ابرای کشیده گوشه ی حیاط خونه سایه تو اومد و رفت بود بیرون خونه هیاهو زیر خاکش پره نفت بود پره نفت بود
تنها در بی چراغی شب ها می رفتم دست هایم از یاد مشعل ها تهی شده بود . همه ی ستاره هایم به تاریکی رفته بود . مشت من ساقه ی خشک تپش ها را می فشرد . لحظه ام از طنین ریزش پیوندها پر بود . تنها می رفتم ... ، می شنوی ؟ ... می شنوی ؟ تنهـــــا ... من از شادابی باغ زمرد کودکی به راه افتاده بودم . آیینه ها انتظار تصویرم را می کشیدند ، درها عبور غمناک مرا می جستند . و من می رفتم ، می رفتم تا در پایان خودم فرو افتم . ناگهان ، تو از بیراهه ی لحظه ها ، میان دو تاریکی ، به من پیوستی . صدای نفس هایم با طرح دوزخی اندامت درآمیخت : همه ی تپش هایم از آن ِ تو باد ، چهره ی به شب پیوسته ! همه ی تپش هایم ... من از برگ ریز سرد ستاره ها گذشته ام تا در خط های عصیانی پیکرت شعله ی گم شده را بربایم . دستم را به سراسر شب کشیدم ، زمزمه ی نیایش در بیداری انگشتانم تراوید . خوشه ی فضا را فشردم ، قطره ها ی ستاره در تاریکی درونم درخشید . و سرانجام در آهنگ مه آلود نیایش تو را گم کردم . میان ما ، سرگردانی بیابان هاست بی چراغی شب ها ، بستر خاکی غربت ها ، فراموشی آتش هاست ! میان ما (( هزار و یک شب )) جست وجو هاست ...
می روی و غربت خیس نگاهم را نمی بینی چرا؟؟؟؟
آواز می خواند؛ آوازی زیباتر از هر آوازی که هر مخلوقی روی
زمین بخواند.
این پرنده لانه خود ترک گفته، به جستجوی درخت خاری میرود
و از پای نمی نشیند تا یکی بیابد؛ آنگاه سینه خود را به بلندترین
و تیزترین خار آن فرو می کند و می خواند .آوازی را که به قیمت
جانش تمام می شود. او می خواند و می میرد.
اما جهان به شنیدن آواز او لبخند می زند.
افسانه می گوید که خدا هم به شنیدن آواز او لبخند
میزند........................
افرادی که بیشتر زمین می خورند،
کاش میشد دیدنت رویا نبود
گفته بودی با تو می مانم ولی
رفتی و گفتی که اینجا جا نبود
سالیان سال تنها مانده ام
شاید این رفتن سزای من نبود
من دعا کردم برای بازگشت
دست های تو ولی بالا نبود
باز هم گفتی که فردا میرسی
کاش روز دیدنت فردا نبود
که یه عمر با منه
توی شهر آهنی، داره خردم میکنه
رو تموم لحظههام، چتر سایهی سیاست.
خون وحشت تو رگ خستهی ثانیههاست
تپش فاجعه با قلب منه
دستتو به من بده که حس کنی
لحظهی بزرگ فریاد زدنه
بغض کینه تو صدامه، یه روزی داد میزنم
پر سیمرغی به کارم نمیآد، قصه نگو
من خودم، خودم
باید طلسم دیو و بشکنم
گوش بده معصوم من، من پر از گفتنیام
یه شب شرجی گرم، توی گوش کوچهها
میپیچه صدای من که بیا بیا بیا
مسلخ پاک تموم سایههاست.
شب پر سایه هراسی نداره
وقتی که کورهی خورشید مال ماست
جسد بی جان تو
| Design By : Night Melody |
Authors
